Zakopane atrakcje - co warto zobaczyć

Zakopane jako najsłynniejszy ośrodek turystyczny Polski przyciąga każdego roku całe rzesze turystów. Możliwość uprawiana różnego rodzaju sportów zimowych, liczne szlaki turystyczne, bogactwo kultury i zabytki czynią Zakopane niezwykle atrakcyjnym turystycznie miejscem. Choć Zakopane jest swego rodzaju wizytówką Podhala, nie jest jedynym miejscem godnym odwiedzenia. Miejscowości w okolicach Zakopanego to również miejsca o bogatej kulturze i wspaniałych krajobrazach, które warto zobaczyć.

Poronin

I tak w odległości siedmiu kilometrów od Zakopanego przy spływie Zakopianki z Porońcem, leży urocza miejscowość Poronin. Jest to wioska góralska o charakterze rolniczo - turystycznym. Można tu odpocząć obcując jednocześnie z piękną przyrodą i miejscową kulturą. Znajdujące się nieopodal wzniesienia pasma gubałowskiego to doskonałe miejsca do uprawiania narciarstwa i turystyki pieszej.

Malownicze położenie wsi wśród łąk i lasów, oraz rozwinięta baza noclegowa z gospodarstwami agroturystycznymi, pokojami gościnnymi i pensjonatami czyni to miejsce atrakcyjnym turystycznie. W okolicy znajdują się wyciągi narciarskie, które każdej zimy goszczą wielbicieli zimowych sportów. Latem na okolicznych pastwiskach zobaczyć można pasące się stada owiec. Ludność Poronina jak i okolicznych wiosek: Ząb, Suche, Nowe Bystre, czy Małe Ciche, kultywuje kulturę i tradycję podhalańską, zajmuję się rolnictwem i wynajmem pokoi dla odwiedzających turystów.

Kościelisko, Witów i Dzianisz to kolejne miejscowości leżące w okolicach Zakopanego. Na terenach tym można jeszcze spotkać się z żywą tradycją i sztuką ludową. Miejscowa ludność zajmuje się nieistniejącym już na innych terenach starodawnym rzemiosłem. Tutejszy tereny charakteryzują się bogatymi walorami turystycznymi, wychodzą stad liczne szlaki turystyczne, a piękno otaczającego krajobrazu urzekło niejednego turystę.

Kościelisko

Kościelisko dla masowej turystyki istnieje od 1902 roku, kiedy to na wzniesiono na stoku Gubałówki pierwszy w tej okolicy zakład leczniczy - sanatorium Bronisławy i Kazimierza Dłuskich. Dziś w miejscu dawnego sanatorium mieści się Wojskowy Zespół Wypoczynkowy i jest to najbardziej reprezentacyjny budynek w Kościelisku. Często odbywają się tu spotkania konferencyjne z udziałem ważnych osób z życia społecznego i politycznego.

Obok sanatorium wojskowego w Kościeliskach stoi modrzewiny dom Dłuskich zwany „Willą z Modrzewia”. Ta stara willa zbudowana według projektu Stanisława Witkiewicza gościła większość polskich prezydentów, stąd nazywana jest często - „Dworkiem Prezydenckim”.

Kościelisko jako miejscowość turystyczna posiada rozwiniętą bazę noclegową. W okolicy powstają nowe trasy narciarskie i ścieżki rowerowe. Kościelisko zapisało się na kartach historii narciarstwa, jest ono kolebką narciarstwa biegowego, a zwłaszcza biathlonu. Znajduje się tutaj stadion biathlonowy, na którym w 1969 roku odbyły się Mistrzostwa Świata, w 2000 roku Mistrzostwa Europy, a 2003 Mistrzostwa Juniorów i Juniorów Młodszych.

Na okolicznych stokach istnieją idealne warunki do uprawiania narciarstwa biegowego i śladowego oraz ski-alpinizmu. Latem natomiast organizowane są zawody rowerowe. Na wytyczonych w okolicy, liczących 50 km trasach rowerowych, można uprawiać turystykę rowerową w otoczeniu przepięknych tatrzańskich krajobrazów. Kościelisko leży bowiem w pobliżu najpiękniejszych tatrzańskich dolin: Kościeliskiej i Chochołowskiej.

Białka Tatrzańska

W odległości 20 km od Zakopanego na zachodnim brzegu rzeki Białka leży wieś Białka Tatrzańska. Doskonałe położenie wsi w pobliżu Tatr, Pienin i Gorców sprawiło, że Białka Tatrzańska to znany ośrodek narciarski.

Dogodne warunki turystyczne i długo zalegający śnieg przyciągają tu licznych aromatów sportów zimowych. Oświetlone i przygotowane przy pomocy tatraków trasy zjazdowe to prawdziwy raj dla narciarzy. Na zboczach Kornikowej i stokach Bani funkcjonuje kilkanaście tras o różnym stopniu trudności. W Białce Tatrzańskiej powstaje jeden z największych w Polsce ośrodków termalnych i już wkrótce będzie można tu korzystać z dobrodziejstw tatrzańskich gorących źródeł.

Okolice Zakopanego to jedno z najatrakcyjniejszych turystycznie regionów Polski. Sezon trwa tu praktycznie cały rok. Szlaki turystyczne i trasy narciarskie przyciągają tu tysiące turystów. Miejscowości w okolicach Zakopanego to miejsca gdzie wyjątkowo trwale kultywowana jest góralska tradycja i miejscowy folklor. Na terenach tych funkcjonuje również dobrze rozwinięte rzemiosło ludowe głównie wyroby z drewna, skóry i wełny oraz malarstwo na szkle. Dużą popularnością cieszą się także organizowane tu liczne imprezy takie jak: Poroniańskie Lato w Poroninie, czy Przednówek w Kościeliskach oraz imprezy muzyczne.

Autorska Galeria Władysława Hasiora w Zakopanem jest obecnie filią Muzeum Tatrzańskiego. Urząd Miasta przekazał artyście budynek dawniej leżakowni „Warszawianka” przy ulicy Jagielońskiej 18d. W tym wielopoziomowym wnętrzu mieściły się jednocześnie mieszkanie jak również pracownia artysty oraz sole wystawiennicze i koncertowe. Galeria funkcjonuje od roku 1985.

Artysta sam aranżował wnętrze galerii, zastosował zabiegi powiększające optycznie przestrzeń, dobierał muzykę i rozkład własnych dzieł, przez co galeria stała się swoistym dziełem sztuki Hasiora. Stałą ekspozycję prac artysty można oglądać w dni: środa - sobota 11:00 - 18:00, niedziela 9:00 - 15:00. Na piętrze galerii urządził artysta rodzaj galerii sztuki współczesnej, gdzie przegotowywał wernisaże i wystawy innych artystów. W swej galerii zorganizował artysta łącznie prawie siedemdziesiąt wystaw promujących twórczość młodych malarzy i rzeźbiarzy.

Władysław Hasior był rzeźbiarzem, malarzem i scenografem związanym z Podhalem. Zmarł w 1999 roku i wszystkie swoje dzieła, fotografie jak również rzeczy osobiste przekazał Muzeum. Zwiedzając galerię wkraczamy w niepowtarzalny, trochę bajkowy i specyficzny świat artysty. Władysław Hasior do swoich dzieł wykorzystywał różnego rodzaju stare przedmioty jak zegary, zabawki, a nawet wycinki z gazet. Zestawienie ze sobą tak różnych przedmiotów daję w rezultacie bardzo ciekawy efekt. Artysta z swej twórczości był wierny ludowym wpływom ziemi podhalańskiej, gdzie mieszkał i tworzył.

Dzieła Władysława Hasiora choć nawiązują do nowoczesnych prądów artystycznych jak surrealizm czy rzeźba abstrakcyjna, nawiązują do twórczości ludowej i sięgają po tradycyjne rzemiosło. Takie połączenie nowoczesnej sztuki z podhalańskim folklorem daje bardzo ciekawe wizualnie efekty. Obecnie w stałej ekspozycji galerii znajduje się ok. 150 dzieł artysty, w tym słynne sztandary, kompozycje przestrzenne, rzeźby, pejzaże.

Hasior zorganizował też w swej galerii rodzaj świetlicy gdzie zapraszał młodzież szkolną i akademicką, dla których prowadził prelekcje poświęcone sztuce. W galerii odbywały się też przeglądy filmów o sztuce, warsztaty plastyczne oraz koncerty muzyczne. W 2000 roku z inicjatywy młodych twórców awangardowych zorganizowano I Festiwal Sztuki Alternatywnej, a w otoczeniu galerii powstaje dedykowany artyście Park Rzeźby.

Na początek musimy się dostać do Palenicy Białczańskiej, która znajduje się około kilometra od przejścia granicznego na Łysej Polanie. W zależności od tego w jaki sposób poruszamy się po Zakopanem, dojeżdżamy tam własnym autem lub busem spod dworca PKP. Jeżeli wybieramy busa to najlepiej wyruszyć tak do godz. 11, w sezonie zimowym kursuje mniej busów i po południu możemy długo czekać na transport. To samo dotyczy powrotu, pierwsze busy wracają z Morskiego Oka około godz. 14.

Z Palenicy Białczańskiej nad Morskie Oko możemy albo pojechać saniami - zimą droga jest przykryta grubą warstwą śniegu i jedzie się bardzo przyjemnie lub wybrać spacer. Droga o długości około 9 km wiedzie krętą szosą pośród lasu, przejście jej zajmuje około 2:30h. Po drodze jest skrót tnący serpentyny drogi, podejścia są tam lekkie choć zimą chwilami może być ślisko. Dodatkowo po drodze spotykamy tablice ostrzegawcze o schodzących lawinach. W szczególności narażone są otwarte odcinki trasy, gdzie nie powinniśmy się zatrzymywać.

Po drodze mijamy Wodogrzmoty Mickiewicza, które w lecie słychać z oddali z powodu huku jaki wywołuje spadająca woda. Zimą w większości wodospad jest zamarznięty i spływa tam jedynie niewielki strumyczek wody, reszta zamarznięta tworzy przyjemne dla oka formacje. Wodospad tworzą trzy większe kaskady o wysokości od 3 do 10m (Wyżni Wodogrzmot, Pośredni Wodogrzmot i Niżni Wodogrzmot). Jednak z kamiennego mostu widać tylko jeden Pośredni Wodogrzmot do pozostałych dostęp jest wzbroniony. Obok znajduje się zielony szlak prowadzący do schroniska w Roztoce, zejście zajmuje około 15 min. W drugą stronę szlak prowadzi do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich - czas przejścia około 2h. Do schroniska nad Morskim Okiem zostało 1:30h.

Dochodząc nad Morskie Oko mijamy po lewej stronie budynek starego schroniska. W zimie raczej nie warto z niego korzystać, ze względu na panujące wokół temperatury. Latem nocleg w dwóch wspólnych salach dla osób zaopatrzonych we własny śpiwór. W budynku nowego schroniska oddanym do użytku w 1908 roku możemy wynająć pokoje od 3 do 6 osobowe. Z rezerwacją nie powinno być większego problemu, gdyż ruch jest stosunkowo niewielki. W sezonie zimowym nocleg kosztuje 37 zł (w okresie świąteczno – sylwestrowym 49 zł).

Z warunkami w schronisku bywa różnie, latem na pewno przeszkadza w odpoczynku nadmiar turystów, którzy się tam wybierają. Z tego powodu lepiej zostawić samochód w Zakopanem i pojechać busem (kierowcy mają swoje patenty na korki) niż stać kilka godzin w korku. Zimą z kolei główny problem to niskie temperatury, różniące się w stosunku do Zakopanego o kilka stopni w dół (np. Zakopane -5, Morskie Oko -12). Bywa, że w pokojach szwankuje (lub oszczędzany jest prąd) ogrzewanie i bywa w nich naprawdę zimno. Natomiast jest gorąca woda i w miarę ciepłe posiłki (kuchnia czynna od 9 do 18, wrzątek 7 - 21). Warunki jednak bardziej z tych spartańskich a ceny jak w sezonie turystycznym, tylko tłoku nie ma.

Natomiast wszystko rekompensują nam widoki po wyjściu ze schroniska nad brzeg jeziora. Morskie Oko zamarznięte przysypane warstwą śniegu a w tle ośnieżone szczyty górskie. Jeżeli jest słońce widoki są naprawdę bajkowe i można zrobić świetne zdjęcia, w przypadku mgieł lub śniegu widoczność jest mocno ograniczona.

Dla tych, którzy czują się na siłach do wyjścia w góry, polecam spacer (wspinaczkę) nad Czarny Staw. Obowiązkowo coś ciepłego na sobie i najlepiej raki, a do dłuższych wycieczek np. Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem lina, czekan i doświadczenie. Zimą góry mogą być naprawdę groźne i niebezpieczne. Jeżeli chodzi o Czarny Staw to przecinamy taflę jeziora na wprost (jest wydeptana ścieżka) a następnie ruszamy do góry. W sumie są dwa trudniejsze odcinki po który można zjechać w dół (tu przydają się raki lub wchodzenie na czworakach) i warto uważać na głęboki śnieg poza wydeptanym szlakiem. Zejście jest trudniejsze, choć można je pokonać częściowo zjeżdżając czy to na butach czy to na tyłku (hamowanie wskazane).

Morskie Oko należy do najchętniej odwiedzanych regionów w Tatrach. Położone u podnóża Tatr Wysokich z widokiem na najwyższy szczyt Tatr Polskich - Rysy 2 499 m. n.p.m. Schronisko położone nad brzegiem jeziora wpisane jest do rejestru zabytków, trzykrotnie budowane od podstaw. Rejon wokół Morskiego Oka jest narażony na schodzące zimą lawiny. Z tego powodu podczas wędrówek zimą nie wolno schodzić z wyznaczonych szlaków oraz należy stosować się do oznaczeń TPN (Tatrzańskiego Parku Narodowego).